สิทธิค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานเมื่อถูกเลิกจ้าง และการยกเว้นภาษีเงินได้

1. อัตราค่าชดเชยเลิกจ้างตาม พ.ร.บ. คุ้มครองแรงงาน

ตามมาตรา 118 แห่งพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ลูกจ้างซึ่งทำงานติดต่อกันครบกำหนดและถูกเลิกจ้างโดยไม่มีความผิด มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามอัตราค่าจ้างสุดท้าย ดังนี้:
| ระยะเวลาทำงานติดต่อกัน | อัตราค่าชดเชยที่ได้รับ | | :

---

| :

---

| | ครบ 120 วัน แต่ไม่ครบ 1 ปี | ได้รับค่าจ้างไม่น้อยกว่า 30 วัน (1 เดือน) | | ครบ 1 ปี แต่ไม่ครบ 3 ปี | ได้รับค่าจ้างไม่น้อยกว่า 90 วัน (3 เดือน) | | ครบ 3 ปี แต่ไม่ครบ 6 ปี | ได้รับค่าจ้างไม่น้อยกว่า 180 วัน (6 เดือน) | | ครบ 6 ปี แต่ไม่ครบ 10 ปี | ได้รับค่าจ้างไม่น้อยกว่า 240 วัน (8 เดือน) | | ครบ 10 ปี แต่ไม่ครบ 20 ปี | ได้รับค่าจ้างไม่น้อยกว่า 300 วัน (10 เดือน) | | ครบ 20 ปีขึ้นไป | ได้รับค่าจ้างไม่น้อยกว่า 400 วัน (ประมาณ 13.3 เดือน) |

---

2. สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า (ค่าตกใจ)

มาตรา 17 กำหนดว่า หากนายจ้างต้องการเลิกจ้าง จะต้องบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นลายลักษณ์อักษรให้อีกฝ่ายทราบในวันหรือก่อนวันจ่ายค่าจ้างงวดใดงวดหนึ่ง เพื่อให้เป็นผลเลิกจ้างในวันจ่ายค่าจ้างงวดถัดไป - หากนายจ้างสั่งให้ออกจากงานทันทีโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า นายจ้างต้องจ่าย "สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า" เท่ากับอัตราค่าจ้างถึงวันที่มีผลเลิกจ้างตามกฎหมาย (โดยทั่วไปคือ 30 ถึง 60 วัน)

---

3. สิทธิยกเว้นภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาสำหรับเงินชดเชยเลิกจ้าง

ตามกฎกระทรวง ฉบับที่ 126 ข้อ 2(51) แห่งประมวลรัษฎากร: - เงินค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงานที่ลูกจ้างได้รับเนื่องจากถูกเลิกจ้าง ได้รับการยกเว้นไม่ต้องนำมารวมคำนวณภาษีเงินได้บุคคลธรรมดา เป็นจำนวนไม่เกิน 300,000 บาท - ส่วนที่เกิน 300,000 บาทขึ้นไป จะต้องนำมารวมคำนวณภาษีตามปกติ (แต่หากมีอายุงานครบ 5 ปีขึ้นไป สามารถเลือกคำนวณภาษีใบแนบแยกต่างหากจากเงินได้อื่นเพื่อประหยัดภาษีได้)